PaprikaCapsicum annuum

De paprika heeft van ’s morgens tot ’s avonds warmte nodig en een lang seizoen: in ons klimaat geven de serre of de tunnel hem beide. Anders is de voet van een bakstenen muur op het zuiden, die ’s avonds warmte uitstraalt, de warmste plek van de tuin, op voorwaarde dat hij windvrij is. De paprika is compacter dan de tomaat en voelt zich goed aan de rand van de serre, vóór de tomaten, zonder ze te hinderen. Vermijd de plek van de tomaten, aubergines of aardappelen van vorig jaar, die tot dezelfde familie behoren en dezelfde ziekten delen.

De paprika houdt van een rijke, maar vooral lichte en warme bodem. In april maakt u het bed los met een woelvork en werkt u drie kilo rijpe compost per vierkante meter in, met een handvol houtas voor de kalium. In een kleigrond maakt u een heuvel van twintig centimeter, verlicht met zand en compost: die draineert en warmt sneller op. Bedek het bed twee weken voor het planten met een zwarte folie of een donkere mulch om de warmte op te slaan. Geef geen verse mest of stikstofmeststof: u zou overvloedig blad en weinig vruchten krijgen.

Er wordt vroeg gezaaid, van half februari tot half maart, maar in het begin vraagt het meer warmte dan licht: kiemen bij 25 °C op een radiator of een verwarmingsmat, daarna een vensterbank op het zuiden of een kweeklamp vanaf de opkomst. Reken op drie weken voor de zaailingen verschijnen, geduld dus. Geef de voorkeur aan vroege rassen of rassen met kleine, langwerpige vruchten, die in augustus rood worden; de grote blokpaprika’s rijpen in België vaak te laat. Hebt u in februari warmte noch licht, koop dan in mei planten: een verstandige beslissing, geen nederlaag.

Een goede plant is vijftien tot twintig centimeter hoog, met een dikke stengel en donkergroen blad, soms een bloemknop. Hard hem een goede week af voor het uitplanten. Plant in de serre vanaf 20 mei, in open lucht niet voor 5 juni, wanneer de nachten boven 12 °C blijven. In tegenstelling tot de tomaat plant u hem niet dieper dan in zijn potje, anders rot de wortelhals. Houd vijfenveertig centimeter afstand, giet met lauw water en plaats een stok van zestig centimeter. Een vliesdoek of een stolp tijdens de eerste frisse nachten vermijdt de groeistilstand die weken kost.

De paprika is misschien wel de vruchtgroente die het best bij een balkon past, want een zwarte pot tegen een warme muur biedt hem precies wat hij zoekt. Voorzie twaalf tot vijftien liter per plant, een rijke potgrond met een kwart compost en onderin een drainerende laag. Zet de pot op het zuiden, beschut tegen de wind, en schuif hem ’s nachts dichter tegen de muur tijdens frisse periodes. Giet regelmatig zonder ooit water in de schotel te laten staan, de paprika heeft een hekel aan natte voeten. Een vloeibare tomatenmeststof om de tien dagen vanaf de bloei compenseert het beperkte volume. Dwergrassen geven kleine vruchten in overvloed.

Laat zaaien, in april, en de vruchten pas in oktober zien komen zonder dat ze ooit rood worden. Half mei in open lucht planten: een koude nacht blokkeert de plant drie weken lang en doet de eerste bloemen afvallen. Te veel gieten uit angst voor droogte, terwijl de paprika liever even licht opdroogt tussen twee gietbeurten. De plant diep ingraven zoals een tomaat. Een groot supermarktras kiezen in plaats van een vroeg ras dat bij onze zomers past. De stok vergeten en de plant gebroken terugvinden door het gewicht van de vruchten of een windstoot. Ongeduldig worden in augustus: het rood worden vraagt nog drie weken.

De paprika verkiest een constante, matige vochtigheid. Giet aan de voet tweemaal per week in volle grond, driemaal bij grote hitte, twee tot drie liter per plant, en wacht tot de oppervlakte licht opdroogt voor de volgende beurt. In pot controleert u elke dag door een vinger in het substraat te steken. Te veel water doet het blad vergelen en de bloemen afvallen; te weinig veroorzaakt neusrot op de vruchten. Gebruik water op kamertemperatuur, zeker in de serre, en giet ’s morgens. Zodra de vruchten kleuren, vermindert u de watergift lichtjes: ze worden zoeter en geuriger.

Mulch pas wanneer de bodem goed warm is, begin juni in de serre, half juni buiten, want een te vroeg aangebrachte mulch houdt de grond koud. Kies een donker materiaal, miscanthusmulch, gedroogd grasmaaisel of bladcompost, in een laag van vijf tot acht centimeter. De paprika is een grote kaliumverbruiker: smeerwortelgier verdund tot 10 % om de twee weken vanaf de eerste bloemen, of een organische tomatenmeststof. Een kraag van compost half juli ondersteunt de vruchten in vorming. Bladeren die ondanks het gieten verwelken of tussen de nerven verkleuren, wijzen vaak op een overmaat aan zouten, niet op een tekort.

Verwijder de eerste bloem, die zich in de hoofdvork vormt: de plant vertakt zich dan in drie of vier krachtige takken in plaats van zich uit te putten op een vroege vrucht. Bind de stam met een soepel bindsel aan een stok van zestig tot tachtig centimeter en voeg in augustus bindsels toe aan de zwaar beladen takken. Verwijder de enkele bladeren en scheuten die onder de vork ontstaan om de voet te verluchten. Als de plant in open lucht meer dan tien of twaalf vruchten draagt, verwijdert u de nieuwe bloemen na half augustus: ze zouden niets opleveren en vertragen het kleuren van de al gevormde vruchten.

De paprika is vrij gezond, op voorwaarde dat u te veel water en een bedompte lucht vermijdt. In de serre verlucht u elke dag vanaf de ochtend en beneveld u de bodem bij grote hitte om spintmijten te ontmoedigen, die het blad grijs doen kleuren. Bladluizen nestelen zich aan de onderkant van de jonge bladeren: een douche met groene zeep verdund tot 5 % volstaat, herhaald met drie dagen tussentijd. Slakken knagen aan vruchten die de grond raken, vandaar het nut van de stok. Grauwe schimmel op verwelkte bloemen beperkt u door ze met de hand weg te nemen. Pas een rotatie van drie jaar toe met de nachtschadeachtigen om verwelkingsziekten te vermijden.

Half februari tot half maart: zaaien bij 25 °C, verspenen in potjes bij twee echte bladeren. April: maximaal licht, spaarzaam gieten, eerste verdunde meststof. Half mei: afharden, uitplanten in de serre. Begin juni: uitplanten in open lucht, stok, stolp bij frisse nachten, de eerste bloem verwijderen. Juni: mulchen, eerste smeerwortelgier. Juli: regelmatig gieten, opbinden, de serre dagelijks verluchten, controle op bladluizen. Augustus: eerste groene vruchten, late bloemen verwijderen, minder gieten. September: kleuren, hoofdoogst. Oktober: alles plukken voor de eerste vorst, de laatste vruchten binnen laten narijpen.

Pluk met een snoeischaar, met een centimeter steel, zonder te trekken, want de takken breken. Een groene paprika van volle grootte is al lekker, maar het kleuren brengt de suiker: wacht nog drie weken als het seizoen het toelaat. De eerste vruchten groen plukken stimuleert de plant en laat de volgende beter rijpen. In oktober sluit u de serre ’s avonds en bedekt u de buitenplanten met een vliesdoek: twee weken gewonnen. Vóór de eerste aangekondigde vorst oogst u alles, ook de kleine vruchten; de grote groene worden in een week rood op de vensterbank, naast een appel.